Δευτέρα 18 Ιουλίου 2016

"Το παιδί με την κούκλα" - Γράφει ο Δρ. Πολύβιος Πρόδρομος, Φιλόλογος



Το παιδί με την κούκλα

Γράφει ο Δρ. Πολύβιος Πρόδρομος, φιλόλογος
  
          Πάμε σου λέω θ’ αργήσουμε…
          Θέλω να δω τα πυροτεχνήματα, να δω τα χρώματα να αγγίζουν τον ουρανό! Θα πάρω και την κούκλα μου μαζί να τα δει κι αυτή. Στο σχολείο, μας είπαν πως σήμερα γιορτάζουμε την ελευθερία, την αδελφοσύνη και την ισότητα. Δεν καταλαβαίνω και πολλά, αλλά φαντάζομαι πως αυτό θα σημαίνει ο ένας άνθρωπος να αγαπάει τον άλλον τόσο πολύ όσο κι εγώ τη κούκλα μου και τη φίλη μου την Amala.
          Όταν θα μεγαλώσουμε, έχουμε πει με την Amala πως θα κάνουμε τον κόσμο χαρούμενο, γεμάτο φως και χρώματα. Δεν ξέρουμε ακόμα πως, αλλά κάτι σκεφτόμαστε…
          Στην αρχή ο κρότος των πυροτεχνημάτων με φοβίζει λίγο. λίγο όμως, τόσο δα… Θα σε κρατάω όμως με το ένα μου χέρι σφιχτά και με το άλλο σφιχτά θα αγκαλιάζω την κούκλα μου. Πόσο μ’ αρέσουν τα πυροτεχνήματα! Γελάω και φωνάζω από χαρά κάθε φορά που το ένα πάει πιο ψηλά από το άλλο, κι ύστερα απλώνονται στον ουρανό σαν να θέλουν να ξεγλιστρήσουν από δύο αόρατα χέρια που προσπαθούν να τα πιάσουν. Παίζουν με τον ουρανό. Πόσο μ’ αρέσουν τα χρώματα! Θα ήθελα να ήμουν στον ουρανό και να παίζω με τα πυροτεχνήματα. Να προσπαθώ να τα πιάσω και κάθε φορά που θα τα έπιανα, να τα άφηνα να μου φύγουν, δήθεν πως μου ξέφυγαν… Έτσι θα γέμιζε ο κόσμος χρώματα και φως. Σου το είπα το μυστικό μας.
          Το βράδυ θα πάρουμε την Amala να κοιμηθεί στο σπίτι μας. Είμαστε φίλες. Δεν της μιλάνε όλα τα παιδιά στο σχολείο, επειδή είναι ξένη. Εμένα όμως είναι η καλύτερή μου φίλη. Τι θα πει «ξένος»; Όλοι άνθρωποι είμαστε. Όλοι οι άνθρωποι με την καρδιά δεν αγαπάνε; Ίδια δάκρυα δεν  κάνουν; Το ίδιο δεν χαίρονται;
          Νιώθω κάτι περίεργο μέσα μου τώρα. Δεν είναι ο κρότος των πυροτεχνημάτων αυτός. Είναι άλλος θόρυβος, φοβιστικός. Σαν αυτόν που κάνουν τα τέρατα.
          Αρχίζω να φοβάμαι… Πονάω… Τα πυροτεχνήματα δεν πονάνε.
          Σας βλέπω όλους από ψηλά.
          Μαμά, μπαμπά… γιατί κλαίτε; γιατί έχετε αίματα; Τα πυροτεχνήματα δεν πληγώνουν. Η Amala γιατί κοιμάται μόνη της στο δρόμο; Δεν θα την πάρουμε στο σπίτι μας απόψε; Να και η κούκλα μου!
          Κράτα μου το χέρι… μη μ’ αφήνεις να φύγω… φοβάμαι… Τα πυροτεχνήματα έσβησαν. Βλέπω κι άλλα παιδιά, να και η Amala! Ποιος μας έφερε εδώ; Γιατί μας έφερε εδώ; Θέλω την κούκλα μου...   

 
 Δρ. Πολύβιος Πρόδρομος, φιλόλογος
   

Τρίτη 19 Απριλίου 2016

"ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΚΩΦΩΝ" - Γράφει η Χριστίνα Κόνιαρη

ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΚΩΦΩΝ- Γράφει η Χριστίνα Κόνιαρη



Με αφορμή μια πρόσφατη επίσκεψή μου στην Ένωση Κωφών Βορείου Ελλάδος, στην πόλη της Θεσσαλονίκης, αποφάσισα στο συγκεκριμένο άρθρο να αναφερθώ στην Ελληνική Νοηματική Γλώσσα (ΕΝΓ), μία γλώσσα τόσο δύσκολη και συνάμα τόσο όμορφη. Θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό, που πριν τρία χρόνια μου δόθηκε η ευκαιρία να ξεκινήσω μαθήματα ΕΝΓ στην πόλη της Πτολεμαΐδας, και αυτή την στιγμή νιώθω ακόμα πιο τυχερή που μπορώ να επικοινωνήσω με αυτούς τους ιδιαίτερους ανθρώπους, που δεν μπορούν να ακούσουν και να μιλήσουν, η επαφή με κωφούς ανθρώπους αποτέλεσε σπουδαία εμπειρία για εμένα. 

Μπαίνοντας στην Ένωση τα συναισθήματα που νιώθει κανείς είναι ανάμεικτα , πάνω απ’ όλα νιώθεις χαρά και αισιοδοξία καθώς βλέπεις μόνο χαμογελαστά πρόσωπα. Στο χώρο έχει μια "περίεργη ησυχία" και βλέπεις ανθρώπους που τα δάχτυλά τους είναι η λαλιά τους, ή μάλλον το πινέλο με το οποίο ζωγραφίζουν λέξεις σε έναν αόρατο καμβά- το στόμα, η έκφραση, το σώμα τους, όλα, παίρνουν μέρος στην ίδια ζωγραφιά. Έτσι, λοιπόν επικοινωνούν, τόσο απλά και τόσο όμορφα.
   

Η ΕΝΓ είναι η φυσική γλώσσα των κωφών. Η ΕΝΓ μεταβιβάζεται και εξελίσσεται από γενιά σε γενιά, διαμορφώνεται και εμπλουτίζεται μέσα στις συνθήκες κάθε κοινωνίας και εποχής που διανύουμε. Έχει αναγνωριστεί επίσημα από την Ελληνική βουλή τον Μάρτιο του 2000. Οι περισσότεροι άνθρωποι που δεν έχουν προσωπικές ή κοινωνικές επαφές με κωφούς, έχουν την τάση να πιστεύουν ότι η νοηματική γλώσσα είναι ένα είδος παντομίμας. Η αλήθεια όμως είναι πολύ διαφορετική από την ευρέως διαδεδομένη αυτή αντίληψη. 

Σάββατο 5 Μαρτίου 2016

Οι Ρόλοι στο σχολικό εκφοβισμό


6η Μαρτίου, Πανελλήνια μέρα κατά του σχολικού εκφοβισμού και της ενδοσχολικής βίας. Ενάντια σε μια βία που οι διαστάσεις της μας έχουν κατακλείσει, έχουν κυριέυσει και ξεθωριάσει κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας. Η βία προϋπήρχε στα σχολεία και έχει ριζώσει για τα καλά μέσα σε αυτά… Απλά παλιότερα κανείς δεν τα πρόσεχε, κανείς δε γνώριζε και κανείς δεν τα ονομάτιζε… Σήμερα οι περισσότεροι γνωρίζουν, πολύ λίγοι τα ονοματίζουν και αναρωτιέμαι πόσο μεγάλο είναι το ποσοστό που «προσέχει». Μαρτυρίες παιδιών, παιδιά μάρτυρες, παιδιά που «μαρτυρούν», μα πάνω από όλα παιδιά ΠΑΙΔΙΑ, που χρειάζονται τη φροντίδα μας, την προσοχή και τη στήριξή μας.
Για αυτά τα παιδιά λοιπόν θα γράψω σήμερα, προσπαθώντας να δώσω εξηγήσεις μέσα από τη σύγχρονη βιβλιογραφία και έρευνα για τη συμπεριφορά και τα κίνητρα… τι τους σπρώχνει να φερθούν με ένα συγκεκριμένο τρόπο.

Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2016

ΠΑΙΔΙΑ - ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ | 12 Φεβρουαρίου η Παγκόσμια Ημέρα της Ερυθράς Χειρός ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ | Γράφουν οι: Δρ. Πολύβιος Πρόδρομος (Καθηγητής Νεοελληνικών) και Γιώργος Γιοβάνης


ΠΑΙΔΙΑ - ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ
12 Φεβρουαρίου η Παγκόσμια Ημέρα της Ερυθράς Χειρός
ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΤΡΑΤΟΛΟΓΗΣΗΣ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

Γράφουν οι: Δρ. Πολύβιος Πρόδρομος (Καθηγητής Νεοελληνικών)
                                    και Γιώργος Γιοβάνης
  
                         

          Η ημέρα της «Ερυθράς χειρός» καθιερώθηκε στις 12/2/2002, όταν τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη του ΟΗΕ για τα δικαιώματα των παιδιών στις ένοπλες συγκρούσεις. Το θλιβερό φαινόμενο ανήλικων στρατιωτών συνιστά όνειδος για τον πολιτισμό μας. Ένα πολιτισμό κατ’ επίφασιν αφού αντί να φροντίζει τα παιδιά του, ανέχεται την, και εθελοτυφλεί στην, στρατολόγησή τους από ένοπλες δυνάμεις κρατικές, παρακρατικές, αντάρτικες. Ο αριθμός των παιδιών που εμπλέκονται σε πολεμικές συγκρούσεις παρά τη θέλησή τους πλησιάζει τις 300.000 εκ των οποίων το 1/3 είναι κορίτσια. Ενώ σχεδόν 500.000 παιδιά υπηρετούν σε στρατούς που δεν βρίσκονται σε πόλεμο. Η χρήση των παιδιών ως στρατιώτες σε ένοπλες συγκρούσεις αποτελεί μια από τις πιο ηθικά αποκρουστικές πρακτικές στον κόσμο και παράλληλα συνιστά μια από τις χειρότερες μορφές παιδικής κακοποίησης. Οι ομάδες των παιδιών-στρατιωτών περιλαμβάνουν πολεμιστές ακόμα και 7-8 ετών!!

Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2015

Μαμά, Μπαμπά, Φοβάμαι... - Γράφει η Αγάπη Τερζοπούλου


               Ο φόβος είναι ένα συναίσθημα, που το συναντάμε σε κάθε φάση της ζωής μας, ανεξαρτήτως ηλικίας ή φύλου. Είναι η ένταση που βιώνουμε , όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια απειλή (πραγματική ή φανταστική), είναι τέλος, ο μηχανισμός που μας προστατεύει από τους κινδύνους. Διακρίνεται στον υπαρξιακό φόβο και στον παθολογικό.
            
Ο πρώτος είναι αυτός που βιώνουμε όλοι κάποια στιγμή, ενώ ο δεύτερος χαρακτηρίζεται έτσι, καθώς ευθύνεται για την αναστολή της εγρήγορσης (πάγωμα), ενεργοποιείται όταν δεν υπάρχει συνήθως πραγματική απειλή και η ένταση ή η δυσφορία που προκαλεί είναι υπερβολική.
Επειδή κατά τη γνώμη μου βασικό συστατικό των αγχωδών διαταραχών είναι ο φόβος και επειδή στη βιβλιογραφία αναφέρονται συχνά το ένα κοντά στο άλλο, θα σας παραθέσω και τον ορισμό τους άγχους. Το άγχος, λοιπόν, είναι η ένταση που βιώνουμε όταν νιώθουμε πως οι δυνατότητές μας απέναντι σε καταστάσεις απειλητικές, δεν είναι επαρκείς.
Στην αρχή αναφέρθηκε ο προστατευτικός ρόλος του φόβου και αν φαντάζει ή ακούγεται περίεργο, ας μην ξεχνούμε ότι ο φόβος είναι αυτός που εξελικτικά μας προστάτεψε από τους κινδύνους αρχικά της φύσης και αυτός είναι που συνεχίζει να μας «προσέχει» από ριψοκίνδυνες συμπεριφορές που θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή μας. Συμβάλλει, λοιπόν, στην ανάπτυξη συστημάτων επαγρύπνησης, οδηγώντας στην περιφρούρηση του Εγώ και στην ανάπτυξη στρατηγικών προσαρμογής, όταν χρειάζονται για την επιβίωσή μας. Αποτελεί «ψυχολογική εκγύμναση» (Crotti & Magni, 2006) για την προετοιμασία του ανθρώπου σε περίπτωση που βρεθεί σε κίνδυνο και τέλος, είναι αυτός που ενεργοποίησε τις ανώτερες εκείνες λειτουργίες για να επιβληθεί ο άνθρωπος στη φύση.
Περνώντας σιγά- σιγά σε αυτό που ονομάσαμε «παθολογικός φόβος», θα ορίσουμε αρχικά τι είναι φοβίες, ποια τα σημάδια που πρέπει να προσέξουμε και ποιες είναι οι γενικές κατηγορίες της αιτιολογίας τους.

Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου 2015

ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΕΠΙΛΗΨΙA - Γράφει η Αθηνά Τεπετζή

Λίγα λόγια…                              


*      Τι είναι η επιληψία;
Η επιληψία είναι μία χρόνια πάθηση που αποδίδεται σε κλινικά σύνδρομα και χαρακτηρίζεται από ηλεκτρικές εκφορτίσεις  των νευρώνων του εγκεφάλου, γνωστές κι ως επιληπτικές κρίσεις. Συνήθως εκδηλώνεται με κινητικές διαταραχές και θόλωση ή απώλεια συνείδησης.
Ο κίνδυνος εμφάνισης της είναι μεγαλύτερος στη παιδική-εφηβική ηλικία(3-5%) και σπανιότερα στους ενήλικες-γενικό πληθυσμό(0,5-1%).
Τα τελευταία χρόνια, συχνές μελέτες έχουν δείξει ότι με την κατάλληλη θεραπεία, υπάρχει πλήρης ίαση στα 2/3 των περιπτώσεων.

*      Που οφείλεται;
Τα αίτια της νόσου μπορεί να είναι εκ γενετής ή επίκτητα. Μπορεί η επιληψία να οφείλεται σε βλάβες που έχουν προκληθεί στον εγκέφαλο κατά τον τοκετό, στην κληρονομικότητα ή στην έκθεση σε τοξικά. Μπορεί επίσης να οφείλεται σε:
•    Διαταραχές στον εγκεφαλικό ιστό
•    Αιματώματα
•    Αγγειακή δυσπλασία
•    Όγκο στα νεύρα
•    Υπογλυκαιμία
•    Βλάβη από τη λήψη φαρμάκων
•    Αλκοολισμό
•    Υποξυγοναιμία
•    Νόσος Alzheimer
•    Ισχαιμικό εγκεφαλικό επεισόδιο
•    Εγκεφαλική αιμορραγία
•    Διακοπή αντιεπιληπτικών φαρμάκων

Ø  Συμπτώματα:
Τα κύρια συμπτώματα εμφάνισης της νόσου είναι:

•    Μυϊκοί σπασμοί
•    Οπτικο-ακουστικές ψευδαισθήσεις
•    Απώλεια μνήμης
•    Απώλεια ανάμνησης του συμβάντος της κρίσης
•    Τονικλονικοί σπασμοί
•    Σπασμοί στους βλεφαρικούς μύες (ανοιγοκλείσιμο ματιών)
•    Σιελόρροια
•    Δυσκολία ομιλίας
•    Τρίξιμο δοντιών
•    Αιφνίδια περίεργη συμπεριφορά


Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2015

Πρώτη μέρα στο σχολείο… πρώτη φορά στο σχολείο…! - Γράφει η Ελένη Αλεξανδρίδου



Πρώτη μέρα στο σχολείο… πρώτη φορά στο σχολείο…!
 
Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και αυτό γίνεται φανερό στα παιδιά που πρωταρχίζουν το σχολείο. Τόσο οι γονείς όσο και τα ίδια τα παιδιά νιώθουν αυξημένο άγχος και αγωνία για την αρχή αυτής της νέας πραγματικότητας. Πρόκειται για ένα θέμα που απασχολεί όχι μόνο τους μαθητές αλλά και τους γονείς. Με λίγη όμως θετική διάθεση, υπομονή και χωρίς να μας πιάνει πανικός, όλα θα κυλήσουν ομαλά. 




Τι πρέπει όμως να κάνουν οι γονείς για να βοηθήσουν το παιδί τους; 

  • Η προετοιμασία ξεκινά λίγες μέρες πριν. Καλό θα ήταν να γίνει μια επίσκεψη στο σχολείο πριν αρχίσουν τα μαθήματα για να έρθει το παιδί σε επαφή με το νέο του περιβάλλον. Έτσι δεν θα είναι τόσο τρομοκρατημένο για το που πάει και πως θα είναι εκεί και σίγουρα δεν θα απογοητευτεί σε περίπτωση που το φαντάζεται αλλιώς.
  • Επιπλέον, οφείλετε να είστε ειλικρινής μαζί του. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να μεταδώσετε το δικό σας άγχος για τον αποχαιρετισμό στο παιδί.
  • Θυμηθείτε  πως ήταν η δίκη σας πρώτη μέρα στο σχολείο και  χρησιμοποιήστε σαν παράδειγμα ένα μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας –αν υπάρχει – ή ειδάλλως, τον εαυτό σας.